Denís Lamela Martínez

Nunca lle encontrei moito atractivo a esto da estatística, demasiado teórica (tiven que estudiarme Estatística I e Estatística II e nunca me motivaron moito). Sin embarjo, ahora estou fasendo unha asignatura optativa que se chama “Métodos estatísticos” onde estudiamos como faser control de calidade nunha empresa e ahora mismo, predicir series temporais. Sobre esto temos que faser un pequeno traballo e entonses enseñounos o profesor onde encontrar datos. Concretamente imos sacalos do Instituto Galego de Estatística (www.ige.eu), e a min tócame analizar o número de persoas que se aloxan en turismo rural. O que vou faser é adaptar o modelo usando non todos os datos que teño, senón deixar o último ano sen incluir para despois poder verificar que funsiona ben. O conto é que me pareseu moi interesante a cantidade de datos que hai na web, podemos ver como evolusionou o tráfico aéreo, o turismo, paro, construcción, prezos e mil cousas máis, con gráficas e despois os datos en formato Excel por se queremos usalos noutras aplicacións. Pódense ver entrando na súa web, pinchando en “Información estatística”, “Series de Conxuntura” e despois pinchando na que nos interese e sejindo os pasos. Por exemplo, deixo aquí un gráfico da evolusión do transporte aéreo en Galicia desde Xaneiro de 1980 ata Setembro de 2009.

Este finde estou en Muros despois de fai un mes de andar por aí e quedarme na Coruña. Desjrasiadamente hoxe morreu o pai de Tararo, que levaba luchando co cánser varios meses, jolpe duro para el e a súa familia. Mal día tamén para o resto do jrupo porque o queremos como un irmán e estamos todos coa moral polo chan.

Na web http://vitimas.nomesevoces.net/gl/ desarrollouse unha base de datos con víctimas da represión franquista. Foi un proxecto das tres universidades galegas e a consellería de cultura. Se buscades “natural:Muros” sen as comiñas aparesen persoas de Muros e explicanche que tipo de represión sufriron. Escalofriante.

Estou estudiando funcións xeratrices e relacións de recurrencia para un parcial que vou ter en dúas semanas. Non me acordaba do binomio de Newton, mirei en Google e encontrei unha boa explicasión nunha web, con exemplos etc… Deume por mirar que máis había pola web e ten mogollón de explicasións de dudas e curiosidades que pode ter calquer persona, dun nivel de bacharelato ou así, que moitos imos olvidando e temos que repasar cando nos volven a faser falta. Deixo o enlase aquí. Indo aínda máis para atrás está a páxina principal, onde podemos ver o currículum desta profesora, diversos proxectos nos que anda e tamén unidades didácticas (interesante para quen estudie maxisterio ou xa sexa profesor).

Antes de durmir un momento de reflexión desde a ventana. Unha chavala, aínda xoven, recolle ramas dos arbustos que rodean a estasión de tren. Se quen as vaia resibir vira con que interés e dedicasión foi xuntando cada parte do ramo sejuramente as valorara adecuadamente. Un vajabundo remexe nas papeleras e unha muller ven cunha maleta, aínda que encontra a estasión pechada e marcha. Non é un ambiente moi esperansador pero sempre está esa parexa que pasea ajarrada, alejrando un pouco esta avenida Joaquín Planells. Os luns son realmente mortos, nin sequera se escoita o típico ambiente de xente no Cacique, un dos bares que hai abaixo, onde máis xente se xunta normalmente. Curiosa mirada pola ventana.

¿Cantas vidas truncadas? É complicado cando quedas estancado na mitá do camiño, cando ves pasar o tempo, cambios ao alrededor e os teus sentimentos permanesen. Os recordos atorméntanche, intentas mirar para adiante pero sijes deseando revivir. Nin presente, nin futuro, estás atado para sempre a un momento, unha palabra, unha costumbre. Consijes sobrevivir, da justo mirache aljunhas veses, ¿pero hai acaso aljo distinto desde entonses?

Xa estamos na terseira semana de clase, ahora o verán sí que vai fóra. Este finde foi moi bo por eso de que foi festivo o luns e ademáis o sábado fixemos unha sena os compañeiros do Gadis e pasámolo moi ben, para min son uns compañeir@s increíbles cos que durante dous veráns estiven moi a justo e vivimos xuntos momentos de todo tipo. Ahora xa asentado en Coruña empesan a acumularse cousas que faser na carreira, asércanse os consiertos e penso que van pasar moi rápido estos últimos meses do ano.

O sábado a mañá houbo ademáis unha reunión no local de ensaio de Muros (Sala Nasmo), onde nos xuntamos xente de varios jrupos de Muros. Parese que pouco a pouco se vai superando as dificultades que impidiron ata ahora poñela a andar, empesarase abrindo como local de ensaio e pouco a pouco habilitarán a posibilidade de jravar. Eu polo que vin hai interese por parte da xente, non vai estar en desuso, e ademáis penso que vai axudar a que se creen novos jrupos e con toda a infraestrutura que hai alí pódense faser marabillas.

Un finde espesial este. Día malo o sábado, a chuvia veu de consierto, pero a falta de alejría só foi referida a situasión climatolóxica porque disfrutei como un enano, emosioneime, chorei, saltei, depriminme. Un cóctel de sentimentos que me din que este finde valeu a pena. Foi o último consierto de Juno con nós en Muros, dame moita pena esta pérdida no jrupo, unha jran persona, increible compañeiro, inolvidable. Sen embarjo, sinto a alejría de que aínda quedan moitos consiertos na súa compañía, ata acabar o ano vaise estirar este final. Cando vou por aí co jrupo nunca teño o sufisiente tempo de falar con toda a xente que nos apoia, sempre coas prisas, coas janas de festa e non encontro a maneira de expresar o que sinto, o ajradesido que estou, o ben que me fai sentir cando te encontras rodeado de amijos, cando a aljén lle importa o que fajo. É imposible pajar unha deuda tan jrande, síntome tan pequeno e tan ben acompañado, que ata me parese inxusto. Este sábado falando con Felipe Cacharro non sabía como disirlle o que estaba sentindo cando me disía que non tiña nin idea de internet, pero que el aprendera a entrar aquí e sempre entra. Alusino cando vexo a Mandatruco co seu apoio incondisional, sempre tirando para adiante, ou cando resibo o saludo afectivo de Lisardo, cando sinto o interés en axudarnos de David ou veñen os amijos de Tararo e Kaio ata o fin do mundo se fai falta. E sentos de personas máis, podería pasarme a vida escribindo sobre todo o que me fai sentir a día de hoxe por fin felís. Non me importaría renunsiar a todo o que me queda por vivir se con eso consijo para sempre, recordar.

Días intensos e de inflexión, o verán amaina e hai que volver á rutina. Acabei de traballar no Gadis e marcho con tristesa porque collinlle moito cariño a todos os compañeiros nestos dous veráns que traballei alí. Quedaríame toda a vida alí. Ademáis foi un verán de anécdotas, de vivirmos cousas mois boas e tamén malas que creo que ningún olvidará. En teoría hoxe marchábame para Coruña, xa tiña todo preparado para irme, porque empeso nunha bolsa de colaborasión na facultade, que consiste en traballar dúas horas ao día ata marzo. Ao final non teño que ir ata luns, cousa que me alejrou eternamente, porque penso que este mes de setiembre en Coruña eu só, vaise faser moi larjo. O viernes pasado tocamos en Lariño (sije cresendo a miña deuda fotográfica na web do jrupo etc…), último consierto do verán e que disfrutei moitísimo. Sábado fun ver un pouco o festival a Lariño e deiteime sedo porque domingo fun de viaxe e conosín mojollón de sitios interesantes. Estiven en Viceso, Ons e recorrín bastantes pueblos máis que rodean a zona de Negreira. Visitei as torres de Altamira, onde estaba unha cuadrilla de vigilansia do lume porque era alerta máxima (moito calor, pouca humidade…), despois o embalse do Tambre que hai alí serca, a plaia fluvial de Tapia, etc… hai mogollón de cousas bonitas moi serca de nós.

Escoitando “Todos mirando” de Barricada, contento e máis positivo que as últimas semanas. Vou ir pejar uns lanses aos calamares ao muelle e despois as 4 ir ao aeropuerto. Estiven a tarde durmindo e ahora demasiado desperto, a ver se me cansa aljo este paseo.

Cando te encontras mal de ánimo, dixestes e fixestes cousas das que non te sintes ben, cando tes unha averia de ajua na casa de flipar, non te podes duchar, o can fai dia e medio que desapareseu, cando a tarjeta do banco non che funsiona, tes a aljún colega cabreado, e che doe a jarjanta, estás resfriado, cando non podes ir avansando esa lista de tareas pendientes, e das un jolpiño no coche, e non podes parar de pensar en todo, e todo pasou moi rápido. Cando todo falla é mellor desconectar, pararse un momento e buscar ese punto de inflexión, non pretender arrejlar todo, para… que aljo se solusione.

Manuel quería ser neno, como todos os da súa idade que xogaban pola rúa e despertaban cada tarde a súa tristeza co ruido das risas, dos berros e da inocencia propia daquela idade. Sen embargo, presentábase diante del un muro de pedra cada vez que intentaba baixar a xogar e co paso do tempo o mesmo muro quitoulle as forzas para intentalo. O tempo, tan indiferente coma sempre, convertiu aquel neno acomplexado nun home reservado, cheo de dolor, disque raro.