¿Cantas vidas truncadas? É complicado cando quedas estancado na mitá do camiño, cando ves pasar o tempo, cambios ao alrededor e os teus sentimentos permanesen. Os recordos atorméntanche, intentas mirar para adiante pero sijes deseando revivir. Nin presente, nin futuro, estás atado para sempre a un momento, unha palabra, unha costumbre. Consijes sobrevivir, da justo mirache aljunhas veses, ¿pero hai acaso aljo distinto desde entonses?
7 breves liñas sirven para non dicir nada ou dicir moito. 7 liñas que un escribe no presente pero sin estar presente, nin pensar no futuro e atrapado entre imaxes do pasado, que pasado está. O domingo sentinme dun xeito moi parecido ó que ti lograches retratar en 7 liñas, eu non era capaz de plasmar en frases ben cosntruidas o que me agobiaba. Ti conseguiches facelo, gravando o que parecía ingravable en 7 liñas. Non deixes de escribir aquelo que necesites expresar porque sejuro que sen querelo, pos a voz do abstracto que moitos non podemos reflexar.
Se escribo é porque xa non sei como botalo fóra. Estou aljo bloqueado ultimamente, creo que me preocupan demasiadas cousas.
Non te preocupes, todos temos rachas millores que outras. Xa te iras desbloqueando pouco a pouco. O tempo sempre vai aclarando ás cousas ainda que eso conleve gastar tempo!