Denís Lamela Martínez

Na web http://vitimas.nomesevoces.net/gl/ desarrollouse unha base de datos con víctimas da represión franquista. Foi un proxecto das tres universidades galegas e a consellería de cultura. Se buscades “natural:Muros” sen as comiñas aparesen persoas de Muros e explicanche que tipo de represión sufriron. Escalofriante.

Estou estudiando funcións xeratrices e relacións de recurrencia para un parcial que vou ter en dúas semanas. Non me acordaba do binomio de Newton, mirei en Google e encontrei unha boa explicasión nunha web, con exemplos etc… Deume por mirar que máis había pola web e ten mogollón de explicasións de dudas e curiosidades que pode ter calquer persona, dun nivel de bacharelato ou así, que moitos imos olvidando e temos que repasar cando nos volven a faser falta. Deixo o enlase aquí. Indo aínda máis para atrás está a páxina principal, onde podemos ver o currículum desta profesora, diversos proxectos nos que anda e tamén unidades didácticas (interesante para quen estudie maxisterio ou xa sexa profesor).

Antes de durmir un momento de reflexión desde a ventana. Unha chavala, aínda xoven, recolle ramas dos arbustos que rodean a estasión de tren. Se quen as vaia resibir vira con que interés e dedicasión foi xuntando cada parte do ramo sejuramente as valorara adecuadamente. Un vajabundo remexe nas papeleras e unha muller ven cunha maleta, aínda que encontra a estasión pechada e marcha. Non é un ambiente moi esperansador pero sempre está esa parexa que pasea ajarrada, alejrando un pouco esta avenida Joaquín Planells. Os luns son realmente mortos, nin sequera se escoita o típico ambiente de xente no Cacique, un dos bares que hai abaixo, onde máis xente se xunta normalmente. Curiosa mirada pola ventana.

¿Cantas vidas truncadas? É complicado cando quedas estancado na mitá do camiño, cando ves pasar o tempo, cambios ao alrededor e os teus sentimentos permanesen. Os recordos atorméntanche, intentas mirar para adiante pero sijes deseando revivir. Nin presente, nin futuro, estás atado para sempre a un momento, unha palabra, unha costumbre. Consijes sobrevivir, da justo mirache aljunhas veses, ¿pero hai acaso aljo distinto desde entonses?

Xa estamos na terseira semana de clase, ahora o verán sí que vai fóra. Este finde foi moi bo por eso de que foi festivo o luns e ademáis o sábado fixemos unha sena os compañeiros do Gadis e pasámolo moi ben, para min son uns compañeir@s increíbles cos que durante dous veráns estiven moi a justo e vivimos xuntos momentos de todo tipo. Ahora xa asentado en Coruña empesan a acumularse cousas que faser na carreira, asércanse os consiertos e penso que van pasar moi rápido estos últimos meses do ano.

O sábado a mañá houbo ademáis unha reunión no local de ensaio de Muros (Sala Nasmo), onde nos xuntamos xente de varios jrupos de Muros. Parese que pouco a pouco se vai superando as dificultades que impidiron ata ahora poñela a andar, empesarase abrindo como local de ensaio e pouco a pouco habilitarán a posibilidade de jravar. Eu polo que vin hai interese por parte da xente, non vai estar en desuso, e ademáis penso que vai axudar a que se creen novos jrupos e con toda a infraestrutura que hai alí pódense faser marabillas.

Un finde espesial este. Día malo o sábado, a chuvia veu de consierto, pero a falta de alejría só foi referida a situasión climatolóxica porque disfrutei como un enano, emosioneime, chorei, saltei, depriminme. Un cóctel de sentimentos que me din que este finde valeu a pena. Foi o último consierto de Juno con nós en Muros, dame moita pena esta pérdida no jrupo, unha jran persona, increible compañeiro, inolvidable. Sen embarjo, sinto a alejría de que aínda quedan moitos consiertos na súa compañía, ata acabar o ano vaise estirar este final. Cando vou por aí co jrupo nunca teño o sufisiente tempo de falar con toda a xente que nos apoia, sempre coas prisas, coas janas de festa e non encontro a maneira de expresar o que sinto, o ajradesido que estou, o ben que me fai sentir cando te encontras rodeado de amijos, cando a aljén lle importa o que fajo. É imposible pajar unha deuda tan jrande, síntome tan pequeno e tan ben acompañado, que ata me parese inxusto. Este sábado falando con Felipe Cacharro non sabía como disirlle o que estaba sentindo cando me disía que non tiña nin idea de internet, pero que el aprendera a entrar aquí e sempre entra. Alusino cando vexo a Mandatruco co seu apoio incondisional, sempre tirando para adiante, ou cando resibo o saludo afectivo de Lisardo, cando sinto o interés en axudarnos de David ou veñen os amijos de Tararo e Kaio ata o fin do mundo se fai falta. E sentos de personas máis, podería pasarme a vida escribindo sobre todo o que me fai sentir a día de hoxe por fin felís. Non me importaría renunsiar a todo o que me queda por vivir se con eso consijo para sempre, recordar.