Denís Lamela Martínez

Manuel quería ser neno, como todos os da súa idade que xogaban pola rúa e despertaban cada tarde a súa tristeza co ruido das risas, dos berros e da inocencia propia daquela idade. Sen embargo, presentábase diante del un muro de pedra cada vez que intentaba baixar a xogar e co paso do tempo o mesmo muro quitoulle as forzas para intentalo. O tempo, tan indiferente coma sempre, convertiu aquel neno acomplexado nun home reservado, cheo de dolor, disque raro.

Hoxe morreu unha das mellores personas que conosín, apasionado da música, amijo fiel, que sempre apoiou o meu soño pola música e axudou, tanto con “A media Ghasta” como con “Trapos Sucios”. Aínda este sábado veu ao ensaio, co seu bo humor, e alí nos botamos a tarde enteira. Despois aínda quedamos Germán, el e eu ata tarde charlando. Onte cruseino no coche e pensei en chamalo, pois tíñalle jardado o disco novo, a primeira copia que sale do estudio, pois sempre mas pedía e ía jardándoas. A el moláballe o rollo de que non fose a típica con portada e masterisada, senón a que sona tal e como saleu das nosas mans. Desta ves xa non pudo ser.

A morte é totalmente inxusta, Ramón era unha persona auténtica, coas ideas moi claras e sempre apoiando as inisiativas a favor de Muros, pois era un tema que a el sempre lle preocupou. Un dos seus soños era montar unha emisora de radio aquí, para que a xente pudese escoitar as notisias que afectan directamente ao concello, e pinchar música. Das moitas ideas que tiña na cabesa, esa era unha espiña clavada. Ninguén imaginaba que púdese morrer tan xoven. Recordoo sobre todo polas miles de veses que nos temos visto, moitas para botarlle unha man co ordenador, nos consiertos nosos, en The Cure en Santiajo, en AC/DC en Barcelona o pasado mes de Marzo, de onde teño as últimas fotos súas, etc…

Como anécdota simpática, recordo nun consierto de “A media Ghasta” en Coruña, unha tarde no cuartel militar de Atocha, tería eu 15 anos, que me rompera unha corda, e non podía sejir tocando… colleu el, que sempre lle encontraba solusión a todo, e meteuse a toda ostia por Coruña adiante a compralas, e eu alusinado atrás pois para min todo aquelo era desconosido, edifisios criminales, nós a toda pastilla… en fin, que me quedou jravado aquel momento.

Ramón non vas poder ler esto, pero que sepas de corasón, que en min deixas unha falta importante, pois vai ser difísil olvidar a unha persona da túa talla. Nasestes un 24 de Julio, e deixasnos un 24 de Julio.

Deixo unha foto de Ramón da Costa con Nando e Ramón de Elvira (de esquerda a dereita) nun consierto que demos en Lira no verán de 2006.

Existes mentras sexas recordado. De forma póstuma o énfase é maior e os sentimentos que aljén poida sentir por ti por fin son reconocidos. E desta forma florece o arrepentimento. Hai aljo que fai que sexamos o contrario do que soñamos, que pechemos as nosas vidas e dirixamos as nosas horas a cousas moi dispares de aquelo que de verdade queremos. Somos a definisión do absurdo, e resulta increíble co ejoístas que somos, que así se repita persona tras persona, independientemente do lujar e da cultura. Debe de ser que nos justa vivir cun dolor no peito.

Aínda tou medio atontado, despertei fai nada da “siesta”. Ahora tou metido na cama pero despois salirei ata Muros, xa que mañá non traballo e hai que aproveitalo. Ando aljo ajobiado, o meu folio de cousas pendentes rebosa e ten a tachadeira pouco firme, máis ben escribo cada día un novo rollo. A ver se mañá fajo aljo. Non teño moitas janas de festa, prefería que fose sábado, pois hoxe está todo mundo fóra e os que están aquí, moitos traballan mañá.

Bastantes días de ausencia. Xa en verán, o tempo non. Corazón blando, subindo ata o máis alto, en plan inverso. Non podo falar do curso porque aínda non teño todos os resultados, moi contento por aprobar xa aljunha coa que non contaba, non collo na cuncha. Ademáis empesei a traballar e estou moi contento, creo que non me vai dar tempo a pensar en todo o que podería faser e non fajo, eso é bo, sobre todo cando se tivese todo o tempo libre tampouco faría. Consuelo de tonto.

Musicalmente falando, contento porque xa acabamos coa jravasión do disco. De feito mañá imos masterizalo nun estudio e a ver que tal queda o resultado. Contento porque supón un paso adiante, non sufisiente, pero como non temos que darlle contas a ninguén pois xenial, aí quedara, para quen queira escoitar as nosas cruderías. Son 12 cansións e o orde en prinsipio é o sijiente:

1-Impotencia
2-Mosquita muerta
3-Estre la espada y la pared
4-Siempre de frente
5-Laura
6-Los mierdas
7-Buenos días conciencia
8-Rompiendo recuerdos
9-La justicia
10-Con el agua al cuello
11-Obligado a caminar
12-Un nuevo día

Por serto, vaise titular “Con el agua al cuello” e terémolo listo en 15 días aproximadamente. Vaise distribuir en distintas tendas de Galicia, poderase escoitar na web, en Spotify (esto vai tardar aljo máis). Tamén comprarse por internet etc… pero non teño moita idea de todo eso aínda. Cando teña toda informasión e sendo serta ao sen por sen pois hei de deixala aquí.

Finalmente, antes de apajar a lus e proceder ao eterno descanso do dia 1 de Xullo, quería deixar o link ao flickr de Benirroxo, teño fotos del nun apartado da web e creo que vale a pena botarlle un ollo ás fotos que el saca. Porque están de puta madre, porque reflexan a nosa realidade máis sercana, sobre todo a nosa paisaxe. Podes ir desde aquí.

¿Por que de santo en santo? Porque pasou o San Juan e o San Pedro, visto e non visto, máis floxos que outros anos, máis interesantes, peores, mellores, en calquer caso únicos. Son indicio de que empesa o verán e espero que a xente aproveite o tempo das vacasións para faser aquelas cousas que lles mola. Para ler a quel libro que durante o curso non puido, de escoitar aquel disco, faser aquel viaxe. Ocupar o tempo como máis nos mole. Non sei cal será o medio, pero justaríame divertirme e aprender, non me importa sobre que.