Denís Lamela Martínez

Registreime no Tuenti. A curiosidade puido máis que min. Todo dios a falar do tuenti e cada ves que falaban e eu non me enteraba creo que me salía unha cana. Ahora que teño o pelo blanco e arrepentido de defender os ideales estou no Tuenti e descubrín que está de puta madre para encontrar fotos túas doutra xente e pasar as horas mortas.

O tempo pasa e, ademáis, moi rápido. Síntome ijual que fai anos pero a vida é máis complicada. Non é peor pero tes máis responsabilidades ao ir vendo cales son os deberes de cada un. E ademáis ves que outros vanse fasendo vellos tamén e iremos a peor, ata depender dos demáis. E esto todo transforma a ilusión en rutina ao non chejarche o tempo para cumplir coa metade dos soños que temos. Nin sequera dá o tempo para soñar.

Pero tampouco é todo malo porque vas perfecsionando o consepto de tempo e melloras o seu uso. Como imos pasando por distintas etapas vai ser mellor exprimir ao máximo cada unha pois senón entre mirar para atrás, arrepentirse e recordar pode ser que nin sequera nos deamos de conta e que o noso tempo xa acabe. Se estamos felises o paso do tempo é bastante leve, hasta te podes faser amijo del. Sen embarjo, quen busca outra situasión ten que apurar ao máximo, porque a medida que pasa o tempo o cambio é máis complicado. En esto de ser felís non existe un siclo, porque o tempo é tan xusto que non dá tempo enjanchar o prinsipio co final. Nos sentimentos sí que hai siclos e podes estar no final coa sensasión de non ter feito nada como no prinsipio e estar no prinsipio coa sensasión de que xa é o final. Curioso elemento.

Xa levo uns cantos días por Muros, aínda que a penas saín da casa. Máis relajado imposible, non teño que ir a clase, nin faser de comer nin nada de nada, só teño que estudiar. Hoxe leva aquí todo o día Leire, así que, ¿de que me vou a queixar? Creo que en menos dun  mes xa camiña porque ajarrándoa minimamente por unha man xa anda wai. Ahora estudiarei un pouco de IO e despois irei ata o insti a xunta os colegas. Se ven mellor tempo hei de chamar a Lucas para ir ás luras. Vou estar tres semanas aquí e teño pensado disfrutalas. Aínda que teña que pasarme o día na casa sempre hei de preparar unha hora ou dúas de faer aljo por aí durante a semana e os findes aproveitareinos como se non houbese exames case, ensaiar, ir tomar aljo etc… Eso sí, non podo saír de marcha para mirar aljo polas noites (e empesar a práctica de MT que hai que entrejar no 2º cuatrimestre).

Estos días estou co ordenador da casa co Ares todo o día porque estou baixando documentales para meu tio Julio. Tamén estou aljo metido en Youtube mirando vídeos do minueto en G maior de Bach, tráeme moitísimos recordos e a ver se o aprendo dunha ves por todas. Os recordos son de cando era pequeno e iba a clases de música, que o sacáramos en versión fásil con Luís. Non é para nada complicado a verdade e creo que xa é hora de que o aprenda. ¿Nótase que estou moi aburrido? Por eso de escribir todas as tonterías que se me pasan pola cabesa. Por serto, o 2 de Agosto Bruce Springteen no Monte do Gozo e se non me equivoco coinside co Castelo Rock 2009 que supoño que será o día 1 e 2. A ver se parou de chover para aquela.

Mal día en teoría, na práctica todo vai ben (de momento). Xa veremos despois do exame de Chipmunk. Fai moito tempo que non escribo nada, conéctome pouco a internet ultimamente. O día 8 fixo Leire un ano, da justo vela, a punto de andar xa. Pasoume aljo curioso o outro día, Domingo íbamos Pedro, Javi máis eu a tomar un café pola tarde cando pasando no coche pola Virxe vimos a un home vello tirado no chan, temblando, sangrando e sen capás de falar… Paramos a toda leche (e pronto outros coches) para axudalo a incorporarse e chamar á ambulansia. Sejuramente se mareou e caeu porque alí tropesar non tiña onde e ao caer de frente coas jafas rachou o narís. Ao prinsipio de tanto que sangraba non víamos que era unha ferida e pensamos que a cousa era moito máis jrave. Quedei conmovido por aquelas imaxes. Hei de contar aljunha que outra cousa pronto pero ahora teño que repasar aljo e ir pa clase.

Chejei fai nada de Santiajo que fun ao aeroporto a buscar a meu pai. Ahora quedan escasos días de vacasións, non pasaron tan rápido como outros anos, esto é bo. Hoxe a noite irei ata Gabino cos de Baño e despois iremos ata Louro, xa é o último día de festa antes de volver para Coruña, para o quinto sen asensor, o altavós da estasión que anunsia a chejada do tren (e me recorda que eu xa non o uso como antes), os autobuses rojos, as clases, as tapas en casa Encarna e todo o que ven sendo a miña rutina.