Denís Lamela Martínez

Ola, día de clase, desde as 10 metido na facultade, e mañá desde as 8 e 30. Ahora intentando avansar aljo no servidor web que estou projramando. Vai vir Pepe ata o piso, tocaremos un pouco e despois iremos tomar aljo por aí. A ver se ven Kaio tamén. Estou vendo un consierto dos Red Hot (Live at the Alcatraz 2006) e a verdá é que me mola pero nada comparado cos seus disco de estudio, parésenme verdadeiras obras de arte e os directos non me convensen tanto. Hoxe que é jueves mola máis que nunca mirar pola ventana e ver a mojollón de xente entrar e saír na estasión de tren, xente que vai para Santiajo, Pontevedra e Vijo sobre todo, uns para casa e outros de festa. Eu collino moitas veses. E as que faltan, pero este jueves quédome aquí, cada ves hai máis xente de Muros por estos lares e mola cada ves máis. O viernes da sijiente semana, día 7 toca Extremoduro no Coliseum, a ver se imos comprar as entradas o luns que ven, ese día vai haber máis xente de Muros que nunca por aquí, vai molar moito, téñolle moitas janas, vinos en Santiajo o pasado mes de Xullo pero vou volver a velos aquí no Coliseum, porque son impresionantes. Fai frío.

En media hora máis clase, mentras tanto, perder o tempo polos laboratorios, como sempre. Levo unha temporada máis rara que dios, de repente super felís, despois acojónome, soño cousas raras e con personas que me fan revivir momentos da miña vida, sobre todo malos. Creo que é consecuensia do medo, o medo que levo no corpo desde fai xa ano e pico, o medo que me impide relasionarme coa xente que empeso a querer, o medo a perder o que ahora son. En calquera caso irrasional porque encontreime nesta temporada con persoas moi boas, do melloriño. E sijo tendo medo. Haberá que ir superandoo pouco a pouco, consuelo de tonto, pasotismo porque sijo tendo medo. Tiven eu moita sorte de conoser a quen conosín, xente marabillosa. E non son eu quen de ser nin a mitade que eles, “deprecated”. Deixo aquí un par de poemas dunha chavala que me cae de puta madre e coa que o pasei moi ben, desas tias que molan de verdá, das que podes estar con elas miles de horas e che sorprenden con nada. Case magia. Deixoos aquí para que sepa que me importa e que me mola o que escribe. Tamén desirlle que me doe todo o que pasou pero sijo tendo medo. Perdón.

LA FORMA DE QUERER TÚ

La forma de querer tú,
es escuchar lo que siento.
Lo que siento, al verte pasar,
al oírte hablar; cuando con tan solo
tu respirar, haces trizas mi
corazón.

Siento que no puedo tenerte,
y sin embargo no consigo
olvidarte.

Dicen que no hay nada imposible,
mas yo he perdido
la esperanza de poder,
algún día, tener aquello
al que todos llaman
amor de dos.

Me gustaría explicarte
su significado,
pero para que perder el tiempo
diciendo palabras,
que se pierden en el aire,
si no consigues entender lo que
tienes delante.

Lo que cada día esquivas
y luego, más tarde, reprochas.

Nuestra historia es un extraño cuento
y como todo cuento
algún día, tendrá su final.

RECUERDO

No pudo ser,
no por ti, no por mí
si no por lo que no nos dijimos
cuando lo teníamos que hacer.

Se que no puede haber nada más,
mas siempre nos quedará el recuerdo
para no olvidar.

Ese recuerdo que tendremos en nuestro
corazón, tan dañado por el dolor,
que no sabrá si volverá a latir,
por alguien así.

El olvido no es la solución,
si no saber recordar aquello,
que nunca desaparecerá.

Ola, estos días andiven aljo perdido polo mundo. Destacar sobre todo que fun ao consierto de La Fuga, nunca os vira antes en directo. O último disco deles non me justa moito comparado co resto (a min personalmente jústame moito o disco de “Mira”) pero tocaron a maioría dos temas de discos vellos, do último tocaron 5. Non é a miña pasión La Fuga pero escoiteinos como case todo Dios bastante e paseino de puta madre no consierto, que é o importante. O mellor do finde: escoitar “Por verte sonreir”. O peor: ver a sertas personas que me fixeron sentir mal e non estar con Leire o Domingo. Ahora esta semana por Coruña en plan relax, onte fun a Fnac por primeira ves, bastante pequeno comparado co único que vira antes, en Madrid. Aínda así compraríame miles de cousas: cómics e pelis de Tintín, discos orixinais de Extremoduro que me molaría ter, un libro sobre Turing (que flipei ao ler que se suisidou e era maricón), outro sobre a historia das matemáticas, un póster de Coldplay… Molou a visita. O próximo finde espero estar en Muros e moito tempo enserrado na casa, nesesito parar. E pensar.

Frío, parese Santiajo cando chejaba os martes a noite despois de pasarme o día en clase. De frente a estasión de tren, mirada discreta ao reloxo. Creo que empeso a coller ritmo, xa vou deixando de lado o verán, e moito máis vou deixando de lado, o mundo perdeu bastante radio ultimamente, non me parese tan jrande nin nesesito moverme máis porque así estou ben. Cando vibre o móbil descenso lixeiro porque vai vir Juno recollerme, hoxe toca tocar e espero que tamén collerche da man. Hai que ir sacando os temas novos e reirse. E quererse. Bye